De eerste keren echt solo zeilen. Op het voordek het grootzeil hijsen en de genua trimmen. Een lijntje of Jennifer de stuurautomaat kan ook koers houden. Op 3 juni feest bij Westrepart Scharedijke. Terug met 7.2 knopen maximum en in Herkingen voor het eerst de solo-wimpel gehesen. 

Vorig jaar rond deze periode was ik nog op zoek naar mijn eerste eigen schip. Het kwartje was half juni gevallen en ik marktplaatste me een ons. Ik was nog in de veronderstelling dat ik nu al lang en breed onderweg zou zijn richting Zuid-Amerika. Waarom niet? Geen lichte noch kleine onderneming waarbij de reis er naartoe misschien wel leuker is dan de werkelijke reis. 

Titaanje vond ik offline in juli. Inmiddels is mijn huis leeg, mijn auto is de opslag en mijn nieuwe huis drijft nog steeds. De cursus als kind op de Kralingse Plas lijkt voldoende basis te zijn voor het zeilen. De leercurve is steil. Kan steiler, hoeft niet. Het bevalt. De natuur, de rust, de geur van diesel, de eilandjes, de ontmoetingen, mijn scheepje. Het is niet kwalijk wat meer ervaring op te doen voor de oceaan, maar niks kan op tegen het gewoon doen. Een heerlijk excuus: zeilen!

De tocht waar ik al een tijd naar zat uit te kijken: Chatham. Vorig jaar naar Lowestoft in september was een goede eerste. Nu weer op eigen kiel naar Engeland met crew en samen met de Nederlandse Vereniging Van Kustzeilers. In Chatham zal er van alles te zien zijn om te vieren dat Michiel de Ruyter er 350 jaar geleden door de kettingen voer met alle gevolgen van dien. Het vuurwerkspektakel was al goed genoeg volgens Hans om er ‘even’ voor op en neer te zeilen.  

10 juni begint de echte reis met vertrek uit Oude-Tonge naar Vlissingen met een overnachting op het Veerse Meer. En dan over naar Chatham. Alle veiligheidseisen zijn afgevinkt. Stagen nagelopen, kaarten geprint en bijgewerkt, proviand ingeslagen etcetera. 

In Vlissingen is er nog tijd voor de laatste bezoekjes aan de watersportwinkel, de laatste tweaks, het palaver, een blauwe hap, de verkleedpartij. De opstapper is inmiddels ingeslingerd en zal nog zeker een week aan boord zijn. De eerste uurtjes bij een rondje eiland op het Volkerak dienden genoeg te zijn om hem 10 dagen in mijn domein toe te laten. Zo makkelijk lijkt dat. Eugenie die nooit eerder gezeild had, bleek helaas verhinderd. Egbert-Jan Weber zijn agenda was uiteindelijk te krap. Lang leve social media. Het werd Jasper. Onder de 40 en boven de 12 jaar en met veel ervaring. En we gaan uiteraard een zonnetje schieten. De sextant is last-minute nog bij de boord inventaris gekomen. De som ligt nog op me te wachten.

Om 06:45 op 13 juni vertrekken we door de sluis naar zee via de Belgische kust verder naar beneden. Heel even in Franse wateren. De 14de om 09:30 ankeren we naast ‘Yellow’ in Stangate Creek. De buren waren al uren eerder aangekomen met gunstiger tij. Veel motorsailen helaas door weinig wind. De zee werd betoverend glad. Blauw. Zeehonden, ro-ro’s, panamaxjes, vissersboten, kustzeilers, ballonen, kwallen, bruinvissen, was dat een dolfijn? Jan van Gents, zeevonk. Lichtjes die varen, lichtjes die drijven, lichtjes die staan. Weerfenomenen, WWII leftovers, wrakken, ankerende zeevaart, AIS-masten, kardinalen, tonnen, bizarre dromen tijdens wacht af. Afmeren, rode broeken, gekkies, H1, H2 en H3 van Harrison, the tube, the dockyards, het tij het tij het tij, de horizon, pints, het licht, die kleuren, bootjes bootjes bootjes. Und so weiter. Uiteindelijk valt het niet te vertellen en zijn het de eenzame momenten op zee die je iedereen toewenst. Al lijkt niet iedereen er zoveel voor over te hebben of het überhaupt te kunnen snappen. Misschien is dat wel goed. Een ander zeilbootje aan de einder verpest soms echt het uitzicht, laat het vooral niet te druk worden op zee ;)

Genoeg eerste keren in juni. Peilingen nemen, zonnetjes schieten, de Oosterschelde, motordingen, witte snickers. We zijn in de Medway onder de boot gedoken om een lijn uit de schroef te snijden. Mijn mobieltje is in het water gevallen terwijl deze in mijn broekzak zat en ik die broek aanhad. We hebben een Brexit vlaggetje gemaakt: één kruis geborduurd op een EU-ster voor de uitdragerij van Michiel de Ruyter. Eenmalig flessenpost geloosd. De Nederlandse douane/kustwacht bijna aan boord gehad voor Scheveningen op de terugweg. “Ja, de kegel ik weet het en de 2 jerrycans met rode diesel, dat was de laatste keer, echt”. Het schip waar we mee opvoeren had een goede indruk achtergelaten en hun bezoek bleef ons bespaard. Vervolgens Maasmond Center met uitdrukkingen als de Noord en kabeltjes. Ik vind het prachtig. Tango India Tango Alpha Alpha November Tango Julliet Echo. Rib-eye in Hellevoet als prijs. Een douche, sigaretten, koud bier, wifi, the works.  

Van Hellevoetsluis naar de thuishaven in Oude-Tonge heerst er eindelijk wat wind. Een ideale zeildag, iets wat laf. Alweer onder de Haringvliet brug gepast. Mazzel, al betekent het wel dat het geen enorm zeilschip is. Oud nieuws en het hoeft ook niet. Alles wat nodig bleek te zijn, was er. Natuurlijk is er nog een flinke lijst voor de oceaan. 

Een dag na thuiskomst vaar ik alweer richting de Grevelingen. Ik heb nog een paar dagen voordat de stad roept om werk. Ik ontmoet Henk, een wereldgozer en lummel verder nog wat op de Mosselbank. Lui, maar lekker. Verder nog ruzie gemaakt in de sluis met die onhandige Belg en flink in de regen gevaren. 

Werk in Rotterdam zorgt ervoor dat ik eind juni een ligplaats bezet in Oud Delfshaven. Goed voor het milieu, geen spits, later opstaan en pizza binnen bereik. Subliem. Het moet niet te lang duren alleen. Varen gaat voor. 

Foto door schipper Ben van de Yellow

Foto door schipper Ben van de Yellow